00 อู้กำเมือง | Lannacultural

คำว่า เหี้ย หมายความว่า ระเกะระกะ เรี่ยราด

คำปั๋น: ของอะหยังล้ำเหลือ เหี้ยเต๋มปื้นเซาะตางเตวปอบ่าได้

(ของอะไรเยอะแยะ เรี่ยราดไปหมด หาทางเดินไม่ได้เลย)

คำแก้ว: สุมาเต๊อะ ตะกี้ข้าเจ้ายะก๋าน บ่าตันได้เก็บเตื้อ

(ขอโทษที เมื่อกี้ทำงาน ยังไม่ทันได้เก็บของ)

คำว่า จะไป ในคำเมืองหมายถึง การห้ามกระทำสิ่งใดสิ่งหนึ่ง เมื่อรวมกับคำว่า ไป จึงหมายความว่าห้ามไป

ลุงศรี: ว่าจะไปแอ่วน้ำตกสักหน้อย บ่าได้ไปเมินละ รวดเอาหล่ะอ่อนไปเล่นน้ำตวย

(ว่าจะไปเที่ยวน้ำตกสักหน่อย ไม่ได้ไปนานแล้ว จะได้พาเด็กๆไปเล่นน้ำด้วย)

ป้าใจ๋: จะไปไป เปิ้นว่าน้ำแฮง

(อย่าไป เขาบอกว่าน้ำแรง)

ลุงศรี: ก๋า อั้นหล่ะอ่อนอ๊ดเล่นน้ำละก่ะ

(จริงหรอ งั้นเด็กๆอดไปเล่นน้ำละสิ)

คำว่า มีไหน หมายความว่า อยู่ที่ไหน ใช้เป็นคำถาม

คำปั๋น: ตั๋ว มีไหนละ

(เธอ อยู่ที่ไหนแล้ว)

ฟองจันทร์: มีบ้านนิ รอกำเน้อ กะลังฟั่งไป

(อยู่ที่บ้าน รอเดี๋ยวเดียว กำลังรีบไป)

คำปั๋น: ขะจั๋ยมาเวยๆเน้อ

(รีบๆมานะ)

คำว่า โขด หมายความว่า โกรธ

คำแก้ว: ตั๋ว เปิ้นถามกำเลาะ ปี้เอื้อยเป๋นอะหยัง หยังมาหน้ามุ่ย

(เธอ ถามหน่อยสิ พี่ใจเป็นอะไร ทำไมหน้าบูดหน้าบึ้ง)

คำอ้าย: น่าก่ะ โขดก้า มีไผไปอู้อะหยังหื้อก่อ

(นั่นสิ โกรธรึเปล่า มีใครไปว่าให้รึเปล่า)

คำแก้ว: ตั๋วไปถามกำเลาะ เผื่อปี้เอื้อยจะอู้หื้อฟัง

(เธอไปถามหน่อยสิ เผื่อพี่ใจจะพูดให้ฟัง)

คำว่า อิด หมายความว่า เหนื่อย

ป้าใจ๋: ตะวาไปแอ่วไหนมา ม่วนก่อ

(เมื่อวานไปเที่ยวที่ไหนมา สนุกมั้ย)

ลุงศรี: โดนหล่ะอ่อนมันจุ๊หื้อไปเตวขึ้นดอยมาหน่ะก่ะ อิดขะหนาด บ่าม่วนสักหน้อย

(โดนเด็กมันหลอกไปเดินขึ้นดอย เหนื่อยมาก ไม่สนุกสักนิด)

คำว่า จ้าง หมายความว่า เป็น ใช้ในการคำถามว่า ทำสิ่งใดสิ่งหนึ่งเป็นหรือไม่

ป้าใจ๋: คำแก้ว ว่างก่อ มาจ้วยกั๋นยะกับข้าวนี่มา

(คำแก้ว ว่ารึเปล่า มาช่วยกันทำกับข้าวหน่อย)

คำแก้ว: ได้ก่ะ หื้อยะหยังว่ามา

(ได้สิ ให้ช่วยทำอะไรบอกได้เลย)

ป้าใจ๋: เอาผักไปไซ้หื้อกำ แล้วละก่อเอาใส่ซ้าไว้ ไซ้จ้างแม่นก่อ

(ไปเลือกผักให้หน่อย ถ้าเสร็จแล้วก็เอาใส่ในตะกร้า เลือกผักเป็นใช่มั้ย)

คำแก้ว: จ้างก่ะ มอกอี้บ่าดาย

(เป็นสิ แค่นี้เอง)

คำว่า พ่อง หมายถึง บ้าง ในภาษาเมืองมักใช้ลงท้ายคำถาม 

ลุงศรี: เป๋นใดพ่อง ได้ข่าวว่าเมื่อย ดีขึ้นละก๋า

(เป็นยังไงบ้าง ได้ข่าวว่าไม่สบาย อาการดีขึ้นแล้วหรอ)

ป้าใจ๋: ก้าไปโฮงยาตะเจ๊า บ่าเดี่ยวนี้ดีขึ้นละ ตะวาเมาหัวขะหนาด

(เพิ่งไปโรงพยาบาลมาเมื่อเช้า ตอนนี้ดีขึ้นแล้ว เมื่อวานมึนหัวมาก)

คำว่า จ้อง หมายถึง ร่ม

คำแก้ว: จะไปแอ่วนี่เอาจ้องมาตวยก่อ

(จะไปเที่ยวนี่ได้พกร่มมาด้วยมั้ย)

ฟองคำ: บ่าได้เอามา ยิหยังก๋า

(ไม่ได้เอามา ทำไมหรอ)

คำแก้ว: ก่อแดดมันฮ้อนหน่ะก่ะ ฟั่งไปหยิบมาเหีย

(ก็แดดมันร้อน รีบๆไปหยิบมาเลย)

คำว่า โก้น หมายถึง ล้ม

ลุงศรี : บ่าดีขี่รถเวยเน้อ ก่ะเดียวมันจะโก้นเหียก่อน

(อย่าขี่รถเร็วนะ เดี๋ยวจะล้ม)

คำแก้ว: จะขี่จ๊าจ๊าเน้อ บ่าโก้นแน่นอน

(จะขี่ช้าช้า ไม่ล้มแน่นอน)

คำว่า ย้อน หมายถึง เพราะว่า

ฟองคำ: ตั๋ว คะแนนวิชาภาษาไทยออกละหนา ตั๋วไปผ่อมาละก๋า

(เธอ คะแนนวิชาภาษาไทยออกแล้วนะ ไปดูมารึยัง)

คำปั๋น: ไปผ่อมาละ ได้กั๋นนักกุ๊คนเลย ยกเว้น เอื้อยคำ

(ไปดูมาละ ได้คะแนนเยอะทุกคนเลย ยกเว้น เอื้อยคำ)

ฟองคำ: ก่อย้อนเขาบ่มาเฮียนหน่ะก่ะ ก่อเลยบ่าฮู้เรื่อง

(ก็เพราะเขาไม่มาเรียนหน่ะสิ ก่อเลยไม่รู้เรื่อง)

คำว่า ลู่ หมายถึง แย่ง

ลุงศรี: ตะกี้ไปธุระตี้เทศบาลมา ก่อว่ายิหยังมามีก๊ะหล่ะอ่อน เป๋นว่าเทศบาลเปิ้นเอาขนมมาแจก

(เมื่อกี้ไปธุระที่เทศบาลมา ก็ว่าทำไมมีแต่เด็ก ปรากฏว่าเทศบาลเขาเอาขนมมาแจก)

คำเอื้อย: หล่ะอ่อนมันท่าจะลู่เอาขนมกั๋น

(เด็กๆท่าจะแย่งกันเอาขนม)

คำว่า ปิ้น หมายถึง กลับด้าน

คำเอื้อย: คำอ้าย ใส่เสื้อปิ้นก่อ ตะเข็บออกอย่ตางนอก

(คำอ้าย ใส่เสื้อกลับด้านรึเปล่า ตะเข็บออกมาอยู่ด้านนอก)

คำอ้าย: บ่าไจ้ มันเป๋นลายบ่าดาย

(ไม่ใช่ มันเป็นแค่ลายเฉยๆ)

คำว่า ขว้าง หมายถึง ทิ้ง, โยนทิ้ง

ฟองคำ: คำแก้ว หันกล่องสีเหลืองตี้วางบนโต๊ะก่อ

(คำแก้ว เห็นกล่องสีเหลืองที่วางบนโต๊ะมั้ย)

คำแก้ว: บ่าหันเน้อ ไผกำขว้างไปเหียละก้า

(ไม่เห็นนะ ใครเอาทิ้งไปแล้วมั้ง)

คำว่า แป๊ หมายความว่า ไหว

ป้าใจ๋: คำอ้าย ไปยกซ้าตางลุ่มขึ้นมากำเลาะ

(คำอ้าย ไปยกตะกร้าข้างล่างขึ้นมาให้หน่อย)

คำอ้าย: ซ้าใหญ่ๆแม่นก่อ

(ตะกร้าใหญ่ๆใช่ไหม)

ป้าใจ๋: แม่น ยกบ่าแป๊ก่อเอิ้นเน้อ เดียวหื้อคนไปจ้วย

(ใช่แล้ว ยกไม่ไหวก็เรียกนะ เดี๋ยวให้คนไปช่วย)

คำว่า เล่าขวัญ หมายถึง นินทา

ฟองคำ: นั้งล้อมวงไค่หัว มีอะหยังกั๋นก๋า

(นั่งจับกลุ่มหัวเราะ มีอะไรกันหรอ)

คำแก้ว: ก่อเล่าขวัญตั๋วนั่นนะ เรื่องตะวาไปตอนไปกาด

(ก็นินทาเธอนั่นแหละ เรื่องเมื่อวานตอนไปตลาด)